نكته حمايت از نيازمندان در اسلام همان‌گونه كه در اين بخش از عهدنامهء امام اميرالمؤمنين عليه السلام به مالك اشتر يا به تعبير ديگر به همهء زمامداران حق‌جو و حق‌طلب آمده بود ، امام بيشترين تأكيد را دربارهء قشر نيازمند جامعه فرمود و سفارش‌هايى را كه دربارهء آنها ذكر كرد دربارهء هيچ يك از گروه‌هايى كه دست اندر كار توليد و سوددهى و امنيّت جامعه هستند نفرمود ، هرچند به آنها نيز اهمّيّت فراوان داد با اينكه تصور بسيارى بر اين است كه از كارافتادگان اجتماع و نيازمندان بىدست و پا چون نقشى در توليد و پيشرفت جامعه ندارند نبايد اهميتى داشته باشند . حتى در دنياى مادى ، امروزه گروه‌هايى هستند كه معتقدند از بين بردن آنها با يك طريق آسان و بدون درد كار شايسته‌اى است و بحث‌هاى مربوط به « أتانازى » ؛ ( مرگ از روى ترحم ) مدافعان سرسختى دارد . البته تفكرات مادى نتيجه‌اى جز اين ندارد ، زيرا به عقيدهء آنها اين گروه تنها مصرف كننده و سربار جامعه‌اند ؛ ولى از نظر اديان آسمانى و مخصوصاً اسلام كه بر محور مسائل اخلاقى و انسانى دور مىزند و پرورش عواطف بشرى را در سايهء خدمت به اين گروه مىداند بيشترين تأكيد براى رسيدگى به آنها شده است . در جهان خلقت نيز چنين است : اگر مثلًا عضوى از بدن انسان آسيب ببيند و كارايى خود را موقتاً يا براى هميشه از دست بدهد قلب و ساير اعضا ، خدمات به آن را هرگز تعطيل نمىكنند ، بلكه گاهى قلب خون بيشتر و غذاى فراوان‌ترى به آنجا مىفرستد و تا حد ممكن در ترميم آن مىكوشد . اضافه بر اين نبايد فراموش كرد كه بسيارى از اين گروه روزگارى در خدمت جامعه بوده‌اند و گاه بهترين خدمات را ارائه داده اگر امروز به فراموشى سپرده شوند يا كسى تسريع در مرگ آنان را با قساوت و بىرحمى طالب باشد انگيزهء